Kona 2018: wat een race!

Zeven atleten van het BMC Vifit Sport pro triathlon team stonden afgelopen maand aan de start van DE Ironman van het jaar: het wereldkampioenschap Ironman in Kona. Met de hoge temperaturen, hoge luchtvochtigheid en het ruwe landschap is het een van de zwaarste Ironmans die er maar bestaat. Hoe is het onze 7 atleten vergaan? Hoe kwamen zij de race door, wie haalde de finish en hoe gaat het nu? 

Dat de uitslagen onvoorspelbaar zijn voor de Ironman in Kona, dat blijkt ook dit jaar wel weer. Hoe veel Ironmans een atleet ook al op zijn naam heeft staan, een garantie voor het behalen van de finish in Kona geeft dit het nooit. Het parcours is zwaar, heel zwaar en überhaupt finishen is dan ook al een enorme prestatie. 

Ook bij het BMC Vifit Sport triathlonteam bleek dat de race enorm onvoorspelbaar is. Maar ondanks dat behaalde 4 van de 7 atleten de finish, waarvan Bart zelfs een tweede plaats wist te veroveren. Een wereldprestatie! Bart: “Ik had vrijwel de perfecte race en finishte zelfs als tweede! Van de gehele race genoot ik het meest van het finish moment, het was eigenlijk bijna een onecht gevoel om als tweede te eindigen. Het zwaarste gedeelte was voor mij tijdens het hardlopen (rond de 25km). Dit was het warmste punt van de race en op dat moment kan je alleen nog maar dromen van de finishlijn voor je.” Voor Liz was het een bijzondere race, gezien het haar laatste was voor ze met ‘topsport pensioen’ ging. Liz: “Mijn race was verre van perfect, maar het is waarschijnlijk wel een echte weerspiegeling van hoe mijn voorbereidingen waren met ziekten en blessures.Ik vond het zwemmen het leukst, dit ging me ook erg goed af, ik eindigde daar als 5e. Maar het mooiste moment was het stuk naar de finish, omdat ik wist dat dit mijn laatste zou zijn. Ik besloot er optimaal van te genieten door te gaan wandelen en iedereen te high-fiven.”  Ook Maurice en Will wisten ondanks een enorm zware race de finish te behalen. Maurice: “Na de wedstrijd kon ik niet eens meer wandelen en moest ik geholpen worden door vrijwilligers voor ik iets kon vieren.”

Voor Emma, Patrik en Ronnie verliep het helaas anders. Emma had last van haar lage bloeddruk en viel zelfs flauw: “Het was voor mij waarschijnlijk een van de verschrikkelijkste races ooit gezien het feit dat ik hem niet kon finishen en een ‘DNF (did not finish)’ zijn altijd de drie letters die je nooit wil zien staan bij jouw naam…”Ook Ronnie en Patrik lukte het niet over de finish te komen. Ronnie door een klap in zijn oog tijdens het zwemgedeelte en Patrik door krampen tijdens het laatste deel van het fietsen, waardoor hij niet verder kon. 

Of er nu wel of niet gefinisht werd, Kona is en blijft een groot leermoment voor alle atleten wat inzichten oplevert die meegenomen kunnen worden naar een volgende race of een volgende Kona avontuur. Patrik: “Ik zou de volgende keer beter voorbereid aan de start staan van het zwemgedeelte. Ik was niet goed voorbereid toen het startschot klonk en verloor een paar, maar erg belangrijke seconden om in de goede zwemgroep te komen.”Will: “Ik weet nu dat ik meer tijd zou moeten besteden aan de warmte in mijn voorbereidingen naar Kona. Dit is iets wat ik denk ik niet genoeg heb gedaan, trainen op warmte is lastiger als je in Europa woont.”Ondanks dat Bart tweede werd, heeft ook hij tochnog iets van deze race meegenomen voor volgend jaar: “De volgende keer zou ik denk ik meer risico nemen tijdens het loopgedeelte. Maar alleen maar omdat ik nu al een tweede plaats in de pocket heb!”

Kona 2018, een zware wedstrijd met gemixte resultaten en reacties. Wat was het eerste dat de atleten deden na de finish en hoe vierde of verwerkte zij de wedstrijd? Ronnie: “het eerste wat ik deed na mijn race was het afplakken van mijn oog.. Ik kon niet eens meer pijnvrij knipperen! Hierna belde ik mijn vrouw en at ik een burger en frietjes om de race te verwerken.”Emma: “Ik had niet echt zin iets te vieren... Maar mijn lichaam was niet echt in een fitte staat om direct weer te focussen op een nieuwe race en daarbij zijn er een paar dingen waar we door deze race wel achter zijn gekomen, dus zijn we toch op pad gegaan om al het harde werk in de voorbereiding op Kona te vieren. Nu ga ik mij focussen op wat einde-seizoen races in de warmte om nieuwe strategieën te testen om te voorkomen wat er in Kona gebeurde.”

Gelukkig werd er ook heel wat gevierd. Maurice beloonde zichzelf met de beste burgers van Hawaii en een goede BBQ, Will neemt een maand vrij om met zijn familie door te brengen en Liz vierde het feit dat het haar laatste wedsstrijd was. Liz: “Het eerste wat ik deed was mijn familie knuffelen die op een of andere manier in het finish gebied hadden weten te komen. Het was een hele emotionele knuffel door het feit dat ik nu met pensioen ga! Hierna belde ik mijn zus en vader in Australië die er niet bij konden zijn. Ik heb het finishen van mijn laatste race al een beetje gevierd hier in Hawaii, maar mijn echte beloning komt pas volgende maand wanneer ik op surfvakantie ga naar Indonesië!” En tweede plek veroveraar Bart? Bart: “Mijn beloning is wat heerlijke vrije tijd samen met mijn vriendin op Hawaii! Door de dopingcontrole en mijn podium finish moest ze net wat langer wachten ;)”

Datum: 07/11/2018
Auteur: Monique van de Velde, namens Vifit Sport