De droom is voorbij

Monique van de Velde @runningwithmo | 28 augustus 2019

De afgelopen tijd heb je van mij meer blogs kunnen lezen over blessures, dan over hardlopen. En dit was niet voor niets. Ik rolde van de ene in de andere blessure en dat terwijl Berlijn steeds dichterbij kwam (of komt dus eigenlijk). Hoe ik eerst nog hoop had, is de droom nu toch echt voorbij. Ik vertel je alles over deze beslissing en mijn gedachten in deze blog. 


Het begin van het einde

In mei rende ik de halve marathon in Utrecht, als voorbereiding op mijn trainingen voor Berlijn. Helaas zorgde dit voor meer problemen dan ik ooit had kunnen denken.. Hoewel de halve marathon fantastisch ging (lees: een PR van 1u36min, wauw!!) ging het misschien wel iets te fantastisch. Twee dagen later begon ik na een rustig rondje pijn te krijgen. En toen dit niet wegtrok na een paar dagen, maar alleen maar erger werd wist ik het al: dit is foute boel. Ik ondernam meteen actie in de vorm van rust en bezoekjes aan specialisten. Er was wat onenigheid over wat de blessure nu precies was, maar dat het niet goed zat dat was al vrij snel duidelijk. 


Hoop

Toch had ik nog hoop. En niet alleen ik, maar ook de specialisten bij wie ik onder behandeling was. Ik ging een traject in van alternatief trainen en oefeningen doen. Weer fit worden en daarna denken aan Berlijn. Het kon nog haalbaar zijn.. Yes!

Twijfel, twijfel, twijfel

Toch ging het niet snel beter. Ik herstelde erg langzaam en de pijn bleef maar aanhouden. Een paar proefloopjes gaven duidelijk aan dat ik er nog NIET klaar voor was het verder op te bouwen. De weken gingen voorbij en er veranderde vrij weinig. Ik begon steeds meer te vrezen voor die marathon, ging ik nog wel op tijd fit zijn? Ik sprak erover met verschillende mensen en kwam tot de conclusie dat ik altijd nog kon cancelen. Eerst maar eens fit worden en dan een beslissing nemen. En die beslissing.. tja, daar kon ik vorige week eigenlijk niet meer omheen.

Doei Berlijn

Ik wist het eigenlijk al. Het zou gewoon gekkenwerk zijn. Mijn voorbereidingstijd werd steeds minder en hoe zou ik in die korte tijd mijn belastbaarheid weer op niveau kunnen krijgen? Laat staan op marathon niveau? Missie onmogelijk, als je het mij vraagt. Een marathon is niet zomaar een loop. Het is een afstand die je niet ‘zomaar’ even aan kunt gaan. Het vergt serieuze training en een sterk lichaam. Misschien zou ik hem kunnen uitlopen over 6 weken, maar hoe zou ik er dan uitkomen? Nee, hoe je het ook went of keert, de marathon lopen zou eigenlijk nooit echt een goede beslissing zijn geweest. 

Ik heb dan ook besloten om gewoon eens verstandig te zijn voor de verandering. Ik ga het gewoon NIET doen. 

Opluchting 

Hoewel dit mij mentaal erg zwaar valt, is het ergens ook een opluchting. Ik kan nu opbouwen op mijn eigen tempo, zonder dat er ergens in mijn hoofd een donkere Berlijn wolk hangt. Ik kan nu focussen op mezelf, in plaats van op een marathon die ik zou moeten gaan lopen. En ik kan nu rust nemen, zonder meteen gestresst te raken of ik dan niet te veel conditie verlies voor een marathon. Het is enorm jammer (en dit is nog zachtjes uitgedrukt), maar Berlijn komt simpelweg te vroeg voor mij.

Wat nu?

Hoe nu verder, dat is eigenlijk heel simpel. Fit worden! Ik ben zo ontzettend klaar met al die blessures en ik ga er alles aan doen blessure vrij te zijn en te blijven. Ik denk dat dit voor mij alleen haalbaar is (op dit moment) wanneer ik niet te veel plan. Ik zal vast deelnemen aan evenementen als ik hier zin in heb, maar ik ga nog even geen enkel specifiek doel stellen. Natuurlijk schieten er dingen in mijn hoofd, maar dat is iets waar ik in 2020 misschien eens serieus naar ga kijken. Voor nu focus ik op mijn gezondheid en het doel blessurevrij te kunnen lopen. Hoe ik dat ga aanpakken kun je voorlopig nog hier volgen!

Toch nog hoi Berlijn!

Ik zal Berlijn niet helemaal uit mijn hoofd zetten, want ik ga er nog altijd naartoe. Niet om hem zelf te lopen, maar wel om Jip en de anderen aan te moedigen die tot nu toe nog altijd goed gaan. 

Hoewel de finish van Berlijn misschien niet de gehoopte finish is van mijn Road to Berlin, heb ik nog altijd heel erg veel van deze weg geleerd. Mijn finish is wat verschoven en ligt misschien totaal ergens anders, maar ik weet zeker dat ik hem, waar dan ook, ooit ga halen :)

Heb jij nog vragen of opmerkingen voor mij? Laat het me weten via een mailtje of Instagram!

Webshop




Net als Mo de producten van Vifit Sport gebruiken? Neem een kijkje in de webshop!



Webshop

Meer lezen?