Sandra

Het is anderhalve week na de marathon, mijn tenen zijn bijna niet meer blauw en de ergste moeheid is voorbij. Tijd voor een herstelloop. De hele groep verzamelt zich voor de atletiekvereniging in het Kralingse bos in Rotterdam. Het wordt een ronde Kralingse plas, ongeveer 6 kilometer. Het valt me zwaar en ik heb het gevoel dat ik al die maanden voor niets heb getraind. De groep blijft bij elkaar, maar ik zie dat meer mensen het zwaar hebben. Na een kilometer of vier ga ik ook mijn tenen weer voelen en een ervan wordt gevoelloos. Mijn benen lijken wel pap en ik heb niet veel energie. Op mijn tandvlees loop ik de ronde uit. Het schijnt normaal te zijn, na zo�n eerste marathon dat je dagenlang daarna nog nawee�n hebt. En in precies de symptomen die ik ervaar, volgens het boekje dus.�

Na rustig uitlopen, strekken en een eiwitreep, op de fiets naar huis. De kop is eraf, volgende week weer in training voor de volgende marathon. Ik ben ook bestookt met het marathonvirus! We hebben natuurlijk niet zo hard getraind voor �maar� ��n marathon. Nee, we willen meer, betere tijden neerzetten en fitter over de finishlijn. Barcelona, New York, here we come! En uiteraard Rotterdam in 2018, want dat was een geweldige ervaring; het weer, het publiek en natuurlijk de stad. Ik heb er zin in!